Noclegi

Zakopane latem

Zakopane jest przepiękna miejscowością leżącą u podnóża Tatr. Każdy kto chce spędzić. aktywnie urlop wZakopanem odnajdzie wiele godnych polecenia atrakcji turystycznych. Noclegi Zakopane oferują swoim gościom rożnego rodzaju udogodnienia każdy znajdzie w tym mieście coś odpowiedniego dla siebie. Spacer po mieście dostarcza wielu niezapomnianych wrażeń, nie mowa już o pięknych widokach, które rozpościerają się wokół. Na terenie miasta działa wiele muzeów, które pokazują w swych ekspozycjach, na przykład historie zabawkarstwa w Polsce, czy sportów zimowych. Każdy zainteresowany historia turysta znajdzie tutaj wspaniałe zabytki, których historie opowiedzą mu doskonale przygotowani przewodnicy miejscy. Zakopane dla turystów oferuje wiele ciekawych miejsc, można za sprawa miasteczka westernowego przenieść się na Dziki Zachód i przez chwilę poczuć się jak prawdziwym szeryfem broniącym bank przed włamaniem. Takie miejsca w szczególności zachęcą i zaciekawia młodych podróżników. Dlatego właśnie Zakopane zaprasza do siebie całe rodziny gwarantując dla każdego świetna zabawę. Górskie wędrówki wyznaczonymi szlakami będą znakomitym rozwiązaniem dla ludzi lubiących obcować w bliskości z naturą. Latem Zakopane i pobliskie Tatry przybierają przepiękne barwy, w dolinach można spotkać najznakomitsze okazy roślin, tak rzadko występujących w szarych ponurych miastach, w których liczy się tylko bieg do przodu. W Zakopanem świat zwalnia swoje tempo, każdy ciesząc się świeżym, zdrowym, górskim powietrzem odpoczywa i regeneruje swoje siły do kolejnej pracy.
http://nocleginaplus.pl/noclegi/szczawnica.109.html

Kościół ewangelicko – augsburski

Kościół ewangelicko – augsburski Apostołów Piotra i Pawła w Wiśle wzniesiono w latach 1833 – 1838 według projektu Edwarda Kroebera. Pierwotnie był trójnawową halą o cechach klasycystycznych, bez wieży i dzwonów. Poświęcenia dokonano w 1838 roku. Trójkondygnacyjną wieżę wzniesiono dopiero w latach 1861 – 1863. Wnętrze kościoła jest trójnawowe, z typowym dla kościołów protestanckich układem dwukondygnacyjnych empor w nawach bocznych. Poprzez purystyczny wystrój wnętrza, który utrzymany jest w kolorze białym, uwaga skupia się na następujących elementach: ołtarzu z witrażem i ambonie. W części ołtarzowej dominuje dużych rozmiarów witraż z przedstawieniem apostołów Piotra i Pawła Witraż został wykonany w 1932, o czym świadczy sygnatura na witrażu SGŻ 1932. Wykonawcą był Krakowski Zakład Witraży, a projekt należał do Adama Ciompy, który wyraźnie w kompozycji i estetyce nawiązał do sztuki młodopolskiej. Jak już wspomniano kolorystyka wnętrza jest dosyć monochromatyczna, zawężona niemal wyłącznie do bieli. Trzeba jednak wskazać na dyskretne złocenia zastosowane do motywów ornamentalnych oraz błękity, stanowiące tło motywu słonecznikowego w kasetonach. Inicjatorem wprowadzenia tych subtelnych akcentów kolorystycznych w latach siedemdziesiątych był Ignacy Płazak, konserwator i ówczesny dyrektor zamku w Pszczynie. 
http://lubelskie.naplus.org.pl/

Wisła

Pokrywa śnieżna zalega od 110 do 160 dni. Średnia roczna temperatura wynosi na wysokości 430 m. n.p.m. 6,6 °C a na wysokości 750 m. n.p.m. 5 °C. Jest to teren o dużej ilości opadów, bo w granicach 970 – 1700 mm rocznie w partiach szczytowych. Okres wegetacyjny trwa około 180 dni. Z dwóch stron szczytu Baraniej Góry wypływają źródła Białej i Czarnej Wisełki łączące się w wybudowanej w 1972 roku Zaporze w Czarnem. Potok wypływający z Jeziora Czernieńskiego nosi nazwę Wisełka. Dopiero po połączeniu z pierwszym większym, prawym dopływem (Malinką) przyjmuje nazwę Wisła. W Istebnej bierze swój początek Olza; dopływ drugiej wielkiej rzeki Polski – Odry, a także potok Czadeczka, którego wody poprzez Kisuczą, Wag i Dunaj wpływają do Morza Czarnego. W związku z powyższym musimy ten teren uznać za dział wód, geologicznie należący do Karpat Zewnętrznych, zwanych też Niszowymi. Podłoże w dużej mierze tworzą utwory karbonu. Zalegają na nich osadzone lub nasunięte osady młodsze, głównie z górnej kredy i dolnego trzeciorzędu. W dolinie Białej Wisełki natrafiamy na utwory godulskie i istebniańskie. Ponieważ gleba uzależniona jest zawsze od podłoża na którym powstała, w Beskidzie Śląskim utworzyły się gleby brunatne i bielicowe głównie szkieletowe i gruboziarniste należące do gleb początkowego stadium rozwojowego. Podążając na Baranią Górę Doliną Białej Wisełki zwróćmy uwagę na piętra roślinności, różnorodność gatunków oraz ich zmiany w obrębie biocenoz górskich. Regiel dolny sięga tu do ok. 1100 m. n.p.m., wyżej występuje regiel górny.

Trasa na dużym odcinku biegnie wzdłuż potoku Białej Wisełki, który jest rezerwatem pstrąga. Charakteryzując teren należy wspomnieć o miejscowym ekotypie świerka pospolitego, tzw. świerka istebniańskiego. Ekotyp ten ma bardzo dobre cechy genetyczne, jest odporny na wahania warunków klimatycznych i daje dużą produkcję drewna, dochodzącą do 1300 m’ z jednego hektara (w wieku 150 lat). Taki drzewostan jest na terenie Istebnej w Leśnictwie Bukowiec i można go oglądać po wcześniejszym uzgodnieniu w Nadleśnictwie. Całości obrazu biologicznego terenu dopełnia fauna. Nasze lasy zamieszkiwane są przez przedstawicieli takich gatunków jak: lis, wilk, niedźwiedź, a także liczne ptaki z coraz rzadziej występującym głuszcem. Z płazów można tu zobaczyć: kumaka górskiego i nizinnego, ropuchę szarą, żabę zieloną, rzekotkę drzewną, traszki, salamandrę plamistą, a z gadów: jaszczurkę żyworodną, jaszczurkę zwinkę, jaszczurkę zieloną, padalca zwyczajnego, zaskrońca, żmiję zygzakowatą (wszystkie chronione). Z roślin runa występujących na tym terenie ochronie całkowitej podlegają : tojad mocny, tojad sudecki, podrzeń żebrowiec, wawrzynek wilczełyko, naparstnica purpurowa, omieg górski, widłak wroniec, widłak jałowcowaty i goździsty, ciemiężyca zielona, storczyk Fuchsa, a częściowej: kopytnik pospolity, marzanka wonna, goryczka troje5ciowa i krzew kruszyna pospolita. 
http://mazowieckie.naplus.org.pl/

Sanguszko

Sanguszko nie znał się specjalnie na kopalnictwie, ale chętnie zatrudniał specjalistów. Jego pełnomocnikiem w Szlachtowej został fachowiec górniczy, Niemiec z pochodzenia – Andrzej Bittener. Trzeba przyznać, że Bittenera los tą nominacją ciężko doświadczył. Ów obywatel świata, człowiek o szerokich horyzontach, trafił w zakątek, gdzie „diabeł mówi dobranoc”. Czytaj więcej

Giewont zdobyty

Jest to szlak trudny, długi, a wejście na szczyt Giewontu jest dla turystów już „obytych” z górami. Dla małych dzieci oraz osób mających lęki wysokości, czy przestrzeni zdobycie Giewontu będzie niełatwe i ryzykowne. Jest to trasa bardzo popularna i zatłoczona.

Daleką drogę zaczynamy w Kuźnicach, gdzie dowiezie nas bus. Kierujemy się szlakiem niebieskim w stronę Polany Kalatówki. Szlak ten rozdziela się przy Klasztorze Albertynek i Albertynów (sam szlak prowadzący do klasztorów jest oznaczony na żółto, długość 40’ w górę, z powrotem 30’) i łączy z powrotem w okolicy Wywierzyska Bystrej. Zachodnia część szlaku niebieskiego biegnie przy Hotelu Górskim. Natomiast wschodnia jego część prowadzi obrzeżem polany.
Po drodze warto zwiedzić ten klasztor ładnie położony w lesie. Został on zaprojektowany przez St. Witkiewicza w 1898 r. Znajduje się tu również Pustelnia A. Chmielowskiego z roku 1902.
Dalej udajemy się szlakiem niebieskim w stronę Schroniska na Kondratowej Hali.
Następnie Kondratową Doliną idziemy do Kondrackiej Przełęczy. Stąd przechodzimy na Wyżnią Kondracką Przełęcz i dalej już na sam szczyt Giewontu.
http://podwierzba.blogspot.com/2015/04/trasy-rowerowe-w-pieninach.html

Jego masyw znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, pomiędzy Doliną Bystrej, Doliną Kondratową, Doliną Małej łąki oraz Doliną Strążyską Po zdobyciu góry można wrócić tą samą trasą do Kuźnic lub szlakiem czerwonym przez Grzybowiec i Dolinę Strążyską do Drogi pod Reglami. Zejście z Przełęczy w Grzybowcu jest dość strome. Również jest możliwość powrotu szlakiem żółtym przez Dolinę Małej Łąki do Drogi pod Reglami. To jest szlak łagodny i przyjemny do powrotu.