uzdrowisko

Ulica Zdrojowa w swej górnej ilości kroczy w Plac

Ulica Uzdrowiskowa w swej górnej porcyj kroczy w Plac Józefa Dietla. Tutaj w latach sześćdziesiątych XIX wieku ukształtowało się środek uzdrowiska co do jednego spośród jego najwyższymi budynkami – Pałacem Józefa Szalaya
https://plus.google.com/107094370397896286945
również Sędziwą Kancelarią.
Przy wlezieniu na plac w oczy ciska się pusty budowla ze ukośnym grzbietem plus rytowanym zadaszonym balkonem. Mieściła się tu Kancelaria Górnego Warsztatu Uzdrowiskowego. Stanowi on, także jako pozostające domy tuż przy placu przykład naszej zabudowy zdrojowej, wzorowanej na obiektach szwajcarskich plus austriackich jakkolwiek zmienionych w duchu terenowym.
Otoczenie placu unosi się tarasowo na stokach Bryjarki. Na milszym tarasie majestatyczny budynek z zajmującym całkowite kondygnacja balkonem owo dotychczasowy Dwór Józefa Szalaya. W przeszłości stał w tej okolicy najwyższy siedziba kuracyjny w Szczawnicy postawiony na skroś właściciela łąki ze zarzewiami mineralnymi Jana Kutscherę. Dziś niesie się tu Muzeum Pienińskie z ekspozycją oddaną historyjek natomiast etnografii Szczawnicy tudzież okolic.

Prezbiterium rozdzielone

Prezbiterium rozdzielone jest od momentu nawy decydującej ikonostasem, uskutecznionym w 1927 roku właściwie z dogmatami tzw. budy lwowskiej. Zniewagi pozostały namalowane na płótnie. Stroje namalowanych jednostek mają cechy charakterystyczne gwoli kultury naszej, ich twarze mają i tubylcze rysy. Ołtarz naczelny znajduje się wewnątrz ikonostasem zaś dostrzegalny istnieje po otwarciu carskich wrót. Tabernakulum opuszcza z XIX wieku natomiast ma kontur świątyni. W środku tabernakulum dynda obraz filmowy Mamy Transcendentnej Częstochowskiej z 1976 roku stworzony za sprawą księdza Leopolda Bandurskiego. Pozostałym słynnym miejscem wartym baczności istnieje przeniesione ze Szczawnicy Muzeum Pienińskie im. Józefa Szalaya, prezentacja przewodzi odwiedzających wątkiem przeszłości pasu pienińskiego. Dowiadujemy się, czym stanowiła gwoli nich ruczaj Dunajec również górzyste połoniny. Zaczynamy przechadzka galerią Dunajca – rzeczką, jaka zespala pienińskie miejscowości: Czorsztyn, Sromowce, Szczawnicę tudzież Krościenko, wpisując się w ich awanturę. Z spontanicznym dziedzictwem regionu pienińskiego wplata się dziedzictwo kulturowe. Ingerujemy w XIII wiek, w frazeologizmy wznoszenia w Pieninach grodów obronnych również przypuszczania naskórek przez św. Kingę, kontynuujemy wyjazd w czasie, zaglądając do świątyń różnych wyznań także do tutejszych domów. Szczawnica Rozumiemy obywateli osad pienińskich, których integrowała komunalna system ekonomiczny pasterska, analogiczne budowlanka, kostium rustykalny. Dowiadujemy się o ich ważkich rzemiosłach – flisactwie obok Górali tudzież druciarstwie przy Rusinów. Dalsza marszruta kieruje na skroś uzdrowisko w Szczawnicy także jedzie nas aż aż do czasów współczesnych. Silna zaznajomić metody uzdrawiające wykorzystywane w dziewiętnastowiecznym uzdrowisku, wyszukań wdzięk poprzednich szczawnickich plenerów także wnętrz. Dopełniamy włóczęgę powyżej koniuszkiem Dunajca, na antycznej Drodze Pienińskiej – ukochanym położeniu spacerów człeków szczawnickich.

Biała Woda w zimie

Atrakcje w Szczawnicy- Biała Woda w zimie.
W nowym roku, z nowym „pawerem” w sobotnie popołudnie wybieram się na spacer do następnego atrakcyjnego miejsca w Szczawnicy. Pogoda nie jest tak idealna jak w przypadku wycieczki na Bryjarkę, no ale w końcu jest sobota i trzeba ruszyć cztery litery zza biurka. Za cel obrałem dzisiaj Jaworki, a konkretnie rezerwat Biała Woda. Czytaj więcej

Kościół ewangelicko – augsburski

Kościół ewangelicko – augsburski Apostołów Piotra i Pawła w Wiśle wzniesiono w latach 1833 – 1838 według projektu Edwarda Kroebera. Pierwotnie był trójnawową halą o cechach klasycystycznych, bez wieży i dzwonów. Poświęcenia dokonano w 1838 roku. Trójkondygnacyjną wieżę wzniesiono dopiero w latach 1861 – 1863. Wnętrze kościoła jest trójnawowe, z typowym dla kościołów protestanckich układem dwukondygnacyjnych empor w nawach bocznych. Poprzez purystyczny wystrój wnętrza, który utrzymany jest w kolorze białym, uwaga skupia się na następujących elementach: ołtarzu z witrażem i ambonie. W części ołtarzowej dominuje dużych rozmiarów witraż z przedstawieniem apostołów Piotra i Pawła Witraż został wykonany w 1932, o czym świadczy sygnatura na witrażu SGŻ 1932. Wykonawcą był Krakowski Zakład Witraży, a projekt należał do Adama Ciompy, który wyraźnie w kompozycji i estetyce nawiązał do sztuki młodopolskiej. Jak już wspomniano kolorystyka wnętrza jest dosyć monochromatyczna, zawężona niemal wyłącznie do bieli. Trzeba jednak wskazać na dyskretne złocenia zastosowane do motywów ornamentalnych oraz błękity, stanowiące tło motywu słonecznikowego w kasetonach. Inicjatorem wprowadzenia tych subtelnych akcentów kolorystycznych w latach siedemdziesiątych był Ignacy Płazak, konserwator i ówczesny dyrektor zamku w Pszczynie. 
http://lubelskie.naplus.org.pl/

Wisła

Pokrywa śnieżna zalega od 110 do 160 dni. Średnia roczna temperatura wynosi na wysokości 430 m. n.p.m. 6,6 °C a na wysokości 750 m. n.p.m. 5 °C. Jest to teren o dużej ilości opadów, bo w granicach 970 – 1700 mm rocznie w partiach szczytowych. Okres wegetacyjny trwa około 180 dni. Z dwóch stron szczytu Baraniej Góry wypływają źródła Białej i Czarnej Wisełki łączące się w wybudowanej w 1972 roku Zaporze w Czarnem. Potok wypływający z Jeziora Czernieńskiego nosi nazwę Wisełka. Dopiero po połączeniu z pierwszym większym, prawym dopływem (Malinką) przyjmuje nazwę Wisła. W Istebnej bierze swój początek Olza; dopływ drugiej wielkiej rzeki Polski – Odry, a także potok Czadeczka, którego wody poprzez Kisuczą, Wag i Dunaj wpływają do Morza Czarnego. W związku z powyższym musimy ten teren uznać za dział wód, geologicznie należący do Karpat Zewnętrznych, zwanych też Niszowymi. Podłoże w dużej mierze tworzą utwory karbonu. Zalegają na nich osadzone lub nasunięte osady młodsze, głównie z górnej kredy i dolnego trzeciorzędu. W dolinie Białej Wisełki natrafiamy na utwory godulskie i istebniańskie. Ponieważ gleba uzależniona jest zawsze od podłoża na którym powstała, w Beskidzie Śląskim utworzyły się gleby brunatne i bielicowe głównie szkieletowe i gruboziarniste należące do gleb początkowego stadium rozwojowego. Podążając na Baranią Górę Doliną Białej Wisełki zwróćmy uwagę na piętra roślinności, różnorodność gatunków oraz ich zmiany w obrębie biocenoz górskich. Regiel dolny sięga tu do ok. 1100 m. n.p.m., wyżej występuje regiel górny.

Trasa na dużym odcinku biegnie wzdłuż potoku Białej Wisełki, który jest rezerwatem pstrąga. Charakteryzując teren należy wspomnieć o miejscowym ekotypie świerka pospolitego, tzw. świerka istebniańskiego. Ekotyp ten ma bardzo dobre cechy genetyczne, jest odporny na wahania warunków klimatycznych i daje dużą produkcję drewna, dochodzącą do 1300 m’ z jednego hektara (w wieku 150 lat). Taki drzewostan jest na terenie Istebnej w Leśnictwie Bukowiec i można go oglądać po wcześniejszym uzgodnieniu w Nadleśnictwie. Całości obrazu biologicznego terenu dopełnia fauna. Nasze lasy zamieszkiwane są przez przedstawicieli takich gatunków jak: lis, wilk, niedźwiedź, a także liczne ptaki z coraz rzadziej występującym głuszcem. Z płazów można tu zobaczyć: kumaka górskiego i nizinnego, ropuchę szarą, żabę zieloną, rzekotkę drzewną, traszki, salamandrę plamistą, a z gadów: jaszczurkę żyworodną, jaszczurkę zwinkę, jaszczurkę zieloną, padalca zwyczajnego, zaskrońca, żmiję zygzakowatą (wszystkie chronione). Z roślin runa występujących na tym terenie ochronie całkowitej podlegają : tojad mocny, tojad sudecki, podrzeń żebrowiec, wawrzynek wilczełyko, naparstnica purpurowa, omieg górski, widłak wroniec, widłak jałowcowaty i goździsty, ciemiężyca zielona, storczyk Fuchsa, a częściowej: kopytnik pospolity, marzanka wonna, goryczka troje5ciowa i krzew kruszyna pospolita. 
http://mazowieckie.naplus.org.pl/